SICAK DOSTLUKLAR 
Arkadaşlar insanda yurt, vatan özlemi olur ya, farkında mısınız sanki bizdeki yurt özlemi de ayyynı vatan özlemi. O kadar da değil diyeceksiniz belki ama gerçekten de düşününce şu an gurbetteymişiz de vatanımızı özlüyormuşuz gibi geliyor bana, hatta tahmin ediyorum ki size de öyle. İçinde yaşadığımız zamanda şikayetler ederdik niye buralaralardayız, oysa şimdi ise yaşanan dostluklar, paylaşımlar aklımıza geldikçe iyi ki yurt da kalmışız diyeceği geliyor insanın. Düşünüyorum da dostluklarımızı bu kadar büyük yapan; sevgilerin ve kalplerin saf, bakışların candan,problemlerimizin ve paylaşımlarımızın ortak, yaklaşımlarımızın ÇIKARSIZ OLMASI belki de… Evet zaman değiştikçe bir çok şey değişti; duygular kirlendi, bakışlar bulandı, her şey menfaat oldu, öyle ama ben hala arkadaşlarımın yüreğindeki sevginin, aynı hatta daha da büyüdüğüne şahit oluyorum. Yaşlarımızın ilerlemiş, sorumluluklarımızın artmış, yaşam tarzlarımızın farklılaşmış olmasına rağmen; duygularımız hala çocuk saflığı gibi tertemiz ve hala çıkarsız. Ne mutlu ki bunu anlamak hiç de zor olmuyor, iletişime başlayınca eski konuşmalarımızın devamı gibi geliyor çünkü. Sanki araya yıllar hiç girmemiş, yada girmemiş değil de yılların bizi uzaklaştırmasına izin vermemişiz, dostluklarımızı soğutmamak adına . Çünkü dostluk sıcak yenen yemektir bilirsiniz :) Dostlarım dostluklarımıza kaldığımız yerden ara vermeden devam edelim. Yaşanan güzel günler adına hepinizi seviyorum… Sevgiyle ve muhabbetle kalın… Görüşmek üzere…

BİZ KİMİZ
Bunu kısaca anlatmaya çalışayım. Ama inanın sadece ismi değil, anlatacağım şey aslında küçücük bir yüreğin hissettikleri ve hayat denen girdapta ayakta kalabilmenin küçük bir hikâyesidir aslında.
Siz küçüksünüzdür, anne yada babanız büyük ihtimalle vefat etmiş veya her ailede herkesin başına gelebileceği gibi ŞİDDETLİ geçimsizlik sebebi ile ayrılmak zorunda kalmışlar, size de üvey anne yada babanız tahammül edemediği için Çocuk Esirgemeye verilmişsinizdir.
Eğer azıcık "şansınız" varsa yaşınız 07 olmuşsa Yetiştirme Yurduna verilirsiniz. Önce okula gidersiniz. Eğer okumak istiyorsanız. Kimse zorlamaz. Gerçi şimdilerde 8 yıllık eğitim şart oldu. Okudunuz okudunuz, yok eğer okuyamamışsanız sizi bir zanaat sahibi olmanız için bir işe yerleştirirler. Elbette uzman kişiler seçer sizin hangi branşa yatkın olduğunuzu.(Bizim zamanımızda yoktu böyle şeyler) Orada biraz ustanız, biraz kalfanız sürter burnunuzu, nede olsa yetimsiniz. Size kardeş yada arkadaş gibi yaklaşmazlar. Hep ezerler her angarya işe siz koşarsınız, süpürmek, yıkamak, en önce gelip en son çıkmak sizin işinizdir. Parasal açıdan beklentiniz yoktur, kanunlarda belirtilen ne ise onu verirler, normal olarak dışarıdan bir çocuğun aldığından düşüktür aldığınız. Zaten o yaştaki çocuk ne anlar ki paradan... amaç zanaat sahibi olmaktır zaten. Sonra sıra ile kalfa, usta olursunuz. Yaşınız 18 olduğu zaman devlet tarafından KORUNMA KARARI kaldırılır. Bunun anlamı şudur, sen artık büyüdün, reşit oldun. Şimdi yuvadan uçma zamanın geldi, bizim sana yapacağımız şimdilik bu kadar, Haydi güle güle !!! ? Eeee? Şimdi ne olacak? 
İşte bundan sonra devlet sizi bir kamu kuruluşuna yerleştirir. 1983 yılına Sayın İmren AYKUT'un Çalışma ve sosyal güvenli bakanı olduğı sırada çıkarılmış olan 2828 ve 4313 sayılı kanun gereği. Peki işe yerleştirilemeyenler? YURTAYDER onların işe yerleşmelerinde, kira, yiyecek ve giyecek yardımlarında bulunarak sokakta kalmadan ve kimseye muhtaç olmadan yaşamalarını sağlamaya çalışır. Azımsanmayacak bir çoğunluğuz aslında. Ama kopmuşuz birbirimizden. Yetiştirme yurtlarında ve çocuk yuvalarındaki barınan çocukların da hakkını gözetiriz. Onların insanca yaşaması için gerekli görüşmeleri yaparız yurt müdürleri, sosyal hizmet uzmanları ve il sosyal hizmet müdürleri ile. Yurtları ziyeret ettiğimizde oradaki kardeşlerimizle sohbetler eder, dışarıdaki hayatın zorlukları hakkında öğütlrtde bulunuruz. Ellerindeki imkânları iyi değerlendirmeleri konusunda telkinde bulunuruz. Onları dışarıda bekleyen tehlikeden ve zorlu hayat şartlarından haberdar ederiz. 
Sizde bunu yapın değerli insanlar. Ara sıra bu kurumları ziyaret edin. İnanın bu okadar da zor ve uzak değil. Bir akrabanız yada yakınınızmış gibi gidin onlara. Okadar çok sevinirlerki inanamazsınız. Onlara harçlık vermeyin, sıcak bir gönül içten bir gülüş yeter... 
KARDEŞİNİZ MÜRSEL GÖKCEN